Թուրքական մեթոդները հայկական հասարակությունում
Ուշադրությունս գրավեց այս գրառումը: Շատ ճիշտ հարցեր են տրված:

Ավելացնեմ, որ լևոնականների նման խուճապը ու դեզինֆորմացիան ինձ հիշեցնում է թուրքերին: Նրանք էլ են ոռնում Խոջալուի մասին, իբր հայերը գրոհման ժամանակ հարյուրավոր կանայք և երեխաներ են սպանել: Ու ոչ մեկին ձեռք չի տալիս խոսել նրա մասին, որ նահանջման ճանապարհ է տրված եղել: Ավելին, թուրքերից կամայականը, ով կհիշեցնի այդ ճանապարհի մասին, բանտ են նստացնում, որպեսի «չդզող» մտքեր չարտահայտի: Չեք զգու՞մ, որ լևոնականները մնամ ձեռագրով են գործում՝ կարևորը դեզինֆրոմացիան եթեր գցեն, դրանից հետո մի բան կստացվի էլի: Իսկ եթե մեկը ասի «ստու՜մ եք», ապա սկսում են «ինչպե՞ս կարող ես, մարդիկ են ծեծվել ու զոհվել, չի կարելի այդ աստիճանի ատելությամբ լցվել»: Չեմ հասկանում, ի՞նչ ատելության մասին է խոսք գնում: Ատում են կոնկրետ անձնավորության, բայց նման դեպքերում ԱՆՁ չկա, ինչպե՞ս կարելի է ատել, սիրել կամ որևե ուրիշ զգացմունք ունենալ հորինված անձի նկատմամբ: Ի՞նչ է, զոռով զգացնումք հորինե՞նք: